Goeiemorgen.
Mogge.
Iedereen is er klaar voor. Wanneer je wil?
Ja, kom op.
Heb je dat nog nodig?
Luister, Aaron ...
Bedankt om dit te organiseren. Maar het hoefde niet met het hele team.
Ik was degene die in het krijt stond. - Iedereen wilde graag mee.
Hoe gaat het met je?
Sorry. Wat?
Alles in orde?
Ja. Nee. Geweldig.
Geen probleem.
Ik zie jullie daar binnen een minuut, okee?
Het is zeldzaam dat een opleiding criminologie gastsprekers van dit kaliber krijgt.
Maar vandaag hebben we super veel geluk.
Ik wil graag een oude vriend verwelkomen, auteur en FBI agent David Rossi,
en zijn team: de Behavioral Analysis Unit.
Zij hebben een uur van hun kostbare tijd vrijgemaakt om over hun werk te praten.
Dus laat ons hen hartelijk welkom heten.
Dank u, Dr Grant.
Toen ze zei dat ik een oude vriend was,
wees dat op het feit dat we mekaar al een heel lange tijd kennen.
Zoals de goede professor zei, ben ik Special Agent Rossi.
Dit zijn agenten Jareau, Prentiss, Hotchner en Morgan.
Dit is Dr. Spencer Reid.
En aan het toetsenbord vandaag is onze technisch analiste, Ms Penelope Garcia.
Simpel gezegd gebruiken we bij de BAU gedragswetenschap, research,
praktijk en training om monsters op te jagen.
Verkrachters, terroristen, pedofielen ... en onze specialiteit: seriemoordenaars.
Weet iemand exact wat een seriemoordenaar is?
Iemand die meer dan 1 moord heeft begaan?
Erg goed.
Volgens het boekje is 3 het magische getal.
Al telt voor ons eerder de inhoud dan het getal.
Vandaag gaan we het hebben over hoe seriemoordenaars ontstaan.
Want als je dat begrijpt, zal je begrijpen hoe je hen kan pakken.
Garcia.
Mijn heer en meester.
Dit is Rachel Moore, een 17-jarige wegloper uit Spokane, Washington.
Ze groeide arm op in een gebroken gezin.
Haar ma verliet haar pa omdat hij graag dronk en op haar sloeg.
En dit is Tina Dyson, een 19-jarige studente uit Seattle.
Zij kwam van rijke ouders, haalde altijd goede punten en had een familie die dol op haar was.
Deze 2 meisjes konden niet verschillender zijn.
Maar 1 ding hadden ze gemeenschappelijk:
ze kwamen allebei de meest vreselijke seriemoordenaar tegen die de BAU heeft gekend.
Jullie moeten begrijpen dat geen 2 moordenaars dezelfde zijn.
Elk heeft zijn eigen plekje in het spectrum van de gedragswetenschap.
Genetica, breinsamenstelling, psychologie en omgeving zijn allemaal factoren.
Maar wij geloven dat deze moordenaar opgroeide in zulk een dwars milieu dat hij geen kans had.
Bastaard!
Jarenlang onderging hij wrede en doorlopende fysieke martelingen.
Als ook vreselijk diepgaande psychologische.
Nee!
Als hij niet genegeerd werd, werd hij vernederd.
Laat me binnen!
Laat me binnen! Alsjeblief!
Laat me duidelijk zijn.
De meeste mishandelde kinderen worden geen moordenaars.
Zelfs niet alle psychopaten worden moordenaars.
Maar deze specifieke dader, werd heel zwaar mishandeld,
en dat had alles te maken met wat hij later ging doen.
Dit zijn enkele van zijn slachtoffers.
Hij ontvoerde hen, bond hen vast en liet hen dagenlang verhongeren.
En dan vermoordde hij hen door hun voortplantingsorganen weg te halen.
We weten nu al van zeker 40 slachtoffers, maar geloven dat er rond de 100 zijn.
We hebben deze zaak voor vandaag gekozen omdat we al sinds 1992 lichamen vinden,
over de hele lengte van de Westkust.
Bij gebrek aan een beter woord: het is een klassieker.
De dader zijn hele jeugd was vreselijk,
en daardoor werd een psychotische moordenaar gevormd.
Criminal Minds - Seizoen 7 - Aflevering 22 "Profiling 101"
Vertaald door Laura F en Sophie V voor www.bierdopje.com
De filosoof Voltaire schreef:
"Aan de levenden zijn we respect verschuldigd, aan de doden enkel de waarheid."
De doden zijn de hoeksteen van elk moordonderzoek.
Slachtoffers geven ons een kijkje in de geest van de moordenaar.
Als je alles wil weten over een jager, bestudeer dan zijn prooi.
De eerste 2 slachtoffers zijn met 2 weken tussentijd ontdekt in 1992 in Seattle.
De eerste die gevonden is, was Rachel Moore.
Zij was de wegloper.
Haar lichaam was in een steegje in een container gegooid.
De patholoog zei dat ze zwaar ondervoed was en helemaal uitgedroogd.
Sporen op haar polsen en enkels gaven aan dat ze dagenlang was vastgebonden.
Hij hield haar vast maar gaf haar geen voedsel.
Dus verzwakt ze.
Het is zijn sadistische manier om haar te overweldigen.
Meerdere defensieve verwondingen op haar handen en voorarmen.
Ze heeft flink gevochten.
Brave meid.
53 steekwonden in de onderbuik en genitaliën.
De schade maakt het onmogelijk te zien of er seksuele betrekkingen zijn geweest.
Dat kan een forensische tegenmaatregel zijn.
Hier is mijn rapport.
Blijf zo lang je maar wil.
Haar moeder zal hier binnen een uurtje zijn.
Wat een manier om haar terug te zien na 2 jaar.
53 steekwonden. Dat is veel werk.
Wil iemand me vertellen wat hij of zij denkt dat dat betekent?
Haat?
Frustratie.
Hij is woedend.
Allemaal goed. We noemen het "overkill".
Meestal wil het zeggen dat de moord eigenlijk persoonlijk is.
Dat, of de dader is psychotisch en/of hij heeft gewelddadige uitbarstingen.
De overdaad kan ook zijn gebrek aan ervaring aantonen.
Dit was wellicht zijn eerste moord, en hij werkte op z'n gevoel. Probeerde wat.
Maar er is veel aan Rachel dat ons wijzer maakt over de dader.
Ze was jong, dus hij wellicht ook.
Waarom?
Ze woonde in een tehuis en had een part-time baan, dus ze was een straatkind,
maar niet noodzakelijk overmoedig.
Ze zou zomaar niet met eender wie meegaan.
Ja directeur, met Rossi.
Wat?
Rellen?
Wacht.
Hij gaat me niet nog eens laten terugkomen.
Ik moet hem vandaag zien.
De dader heeft haar misschien met een smoesje om de tuin geleid, of haar bij verrassing gepakt?
Dat zou allebei makkelijker zijn als je jong was.
En dat weten jullie door naar 1 slachtoffer te kijken?
Ik denk dat we dat ongeveer bij het 2e slachtoffer begonnen te beseffen.
Tina Dyson was thuis voor de zomervakantie toen ze verdween.
Haar lichaam werd gevonden in een triest graf net buiten Seattle.
Maar het was de plek van ontvoering die ons van antwoorden voorzag.
Tina en 2 van haar vrienden hadden valse ID's en trokken naar een lokale bar.
Ze dronken te veel, en Tina werd ziek.
Dus terwijl 1 vriendin binnen bleef dansen, ging de andere mee buiten met Tina.
Het komt wel goed. Kom op.
Ik ga Janice halen en dan gaan we naar huis.
Goed. Ja.
Alles in orde.
Ja. Wat ben jij zeg, een ninja?
Waarom kom jij vandaan?
Dus zijn woede is gericht op vrouwen.
Ja, maar de echte vraag is waarom, en het waarom leidt ons naar de wie-vraag.
Ik moet je spreken.
Hij viel hun genitaliën en voortplantingsorganen aan.
Waarom?
Was hij impotent, en haatte hij datgene wat hij niet kon hebben?
Hij zijn vrouw of vriendin een abortus gehad?
Het is een federale gevangenis, Dave.
We kunnen niet zomaar bellen en hen zeggen wat te doen.
Je moet toch iemand kennen in Justitie die iets kan regelen?
Ik moet hem vandaag zien, Aaron. Dat weet je.
De mogelijkheden zijn eindeloos.
En de dader begon het allemaal uit te zoeken.
We weten dat omdat hij evolueerde.
Hij startte met een wegloper, een hoog-risico slachtoffer.
Hij wist wellicht dat haar ontvoering niet gerapporteerd zou worden.
Toen zocht hij het hogerop en nam een studente, wat meer risico inhield voor hem.
Hij dumpte z'n eerste slachtoffer in een steegje, maar nam zijn tijd om Tina te begraven.
Dat geeft aan dat hij zich met haar meer verbonden voelde,
en wellicht spijt had.
Heb je deze vent ooit gepakt?
Wat is jouw naam, jongeman?
David Zimmerman.
Niet onderbreken, Zimmerman.
We wisten dat we het publiek moesten waarschuwen,
dus we contacteerden de media, kranten en lokale zenders.
Dit was nog de tijd voor het Internet in voege kwam.
En dan, zoals helaas soms gebeurt, viel de zaak plots compleet stil.
We hoorden er niks meer van tot in 1997.
2 lichamen zijn gevonden in het Golden Gate Park in San Francisco.
Zelfde M.O.
Duidelijk onze man.
Excuseer, ik ben op zoek naar de verantwoordelijke agent.
Dat ben ik. Agent Rossi, Agent Hotchner
van divisie Seattle. We hebben gebeld.
Ik heb de zaak overgenomen van Agent Bidwell.
Bedankt om zo snel langs te komen.
Ik heb de eerste vlucht genomen van Dulles.
Kom direct van de luchthaven.
Met slecht eten. Dat is een lange trip.
Dit is wat we hebben gevonden.
Een jogger heeft het eerste lichaam gevonden ergens in de bosjes,
een 10-tal meter van de weg af.
Volgens de patholoog had ze daar bijna een maand gelegen.
Was ze zwaar aangetast?
We hebben haar enkel kunnen identificeren aan de hand van haar tandgegevens.
We hebben de omgeving doorzocht en het tweede lichaam gevonden in een ondiep graf.
Lag er minder dan een week.
Dus hij heeft de eerste gedumpt en de tweede begraven.
Net zoals in 1992.
Het eerste slachtoffer ... was ze een wegloper?
25-jarig crack-verslaafd hoertje.
En de tweede?
Een 27-jarige moeder van twee.
Bij beide vrouwen waren de voortplantingsorganen volledig verwijderd.
Niet zomaar beschadigd. Hij evolueert.
Klinkt alsof hij meer naar een ritueel evolueert.
En blijkbaar heeft hij niet meteen een voorkeur qua leeftijden.
De slachtoffers lijken wel samen met hem ouder te worden.
Maaginhoud?
De slachtoffers waren gedehydrateerd, en hadden al dagen niet gegeten.
Ik gok dat hij al een tijdje niet meer in Seattle is geweest.
Waarom denk je dat?
Hij heeft een rustige plek nodig om ze vast te houden.
Hij woont wellicht in de omgeving.
Een lichaam in een openbaar park dumpen is behoorlijk riskant.
Dat zegt me dat hij zich hier op z'n gemak voelt, comfortabel.
Misschien heeft hij zelfs deze plek gekozen om terug te kunnen komen en het te herbeleven.
U heeft uw huiswerk gedaan, agent.
5 jaar is een lange periode om niks meer te doen.
Hij heeft niet niks gedaan.
Zo'n hevige moordenaar is zoals een drugsverslaafde die een kick zoekt.
We waren vrij zeker dat hij was blijven moorden.
We hadden gewoon de lichamen nog niet gevonden.
We wisten dat toen in 1992 de media het verhaal brachten, onze dader bang werd en verdween.
Dus probeerden we dat nu voor te zijn,
en door de informatie te proberen controleren, onze dader niet terug op de vlucht te jagen.
Maar toen was de BAU nog erg pril.
We hadden geen persverantwoordelijke of technisch analiste.
Tegen de tijd dat we de media bereikten, was het verhaal al verspreid.
Een symbool van het Amerikaanse Westen: een eenzame coyote die op prooi jaagt.
Agent Rossi, schiet uw onderzoek op? - Behoorlijk, ja.
Dus u heeft goede aanwijzingen? - Meerdere.
Agent Rossi, kan u de geruchten bevestigen dat
de Womb Raider de darmen uit z'n slachtoffers haalt?
Excuseer?
Kan u bevestigen dat de Womb ...
Ik zal u iets bevestigen.
Womb Raider is de naam die jullie hem gaven.
Ik geef hem zo veel eer niet. Ik noem hem een moordenaar.
Hoe vermoordt hij hen dan?
Mijn enige zorg is hem te pakken en de families van de slachtoffers afsluiting te geven.
Geen verdere vragen.
"Womb Raider."
Ik hoopte dat die koosnaam hem zou opwinden.
Misschien zou hij escaleren, en zichzelf daardoor verraden.
Maar dat gebeurde niet.
Helaas verdween hij net als de vorige keer, en raakten we het spoor weer bijster.
We deden alles wat we konden.
Elke divisie langs de Westkust ging door alle "vermiste personen" meldingen.
Veel mogelijkheden, maar geen duidelijke treffers.
Ondertussen ging agent Rossi op pensioen, maar de BAU groeide.
We trainden meer profilers, huurden techies in, persverantwoordelijken,
en kregen zelfs ons eigen genie.
Dank u.
Agent Rossi, waarom ging u met pensioen?
Dat is een goede vraag.
Het simpele antwoord was dat ik een verandering nodig had.
Ik was bezig met m'n derde echtscheiding, en ... - Derde?
Ja Zimmerman, de derde.
Dus ik had rust nodig, en boeken schrijven leek me wel een goede zaak daarvoor.
En kreeg u er rust mee?
Voor een tijdje, ja.
In 2005 kregen we weer een spoor naar onze moordenaar, in Los Angeles deze keer.
We wisten aan de handtekening dat hij het was.
Wat is een handtekening?
Een specifieke combinatie van M.O. en ritueel,
die ons zaken laat connecteren doorheen tijd en geografische afstand.
Haar naam was Lana Cooper. Ze was een 33-jarige prostituee.
Haar lichaam was gevonden door een knaap die z'n hond uitliet in Griffith Park.
Schaafwonden op polsen en enkels. Ze was vastgebonden.
En hij gaf haar een complete hysterectomie.
De baarmoeder, eierstokken, eileiders ... Allemaal verwijderd.
Aan de ruwe kant, maar hij heeft al de juiste bloedvaten doorgesneden.
Hij wist wat hij deed.
En haar keel?
Dat is postmortem gebeurd. Hij heeft haar stembanden weggehaald.
Een symbolische manier om haar stil te houden?
Ze leefde nog toen hij de hysterectomie deed.
Zat er iets in haar maag?
Zo droog als wat. Ze had al dagen niet meer gegeten.
Dus hij heeft haar ook uitgehongerd?
Dat is een vrij specifieke M.O.
Dit is wellicht niet zijn eerste slachtoffer.
Misschien moesten we maar eens zoeken onder dokters en medisch studenten?
Het is duidelijk niet zijn eerste slachtoffer.
Ik denk niet dat hij een dokter of medisch student is.
Nee. Ga je Gideon bellen?
De eerste die ik belde was agent Rossi.
Ik wist dat hij een boek aan het schrijven was, maar wilden geen profiel doen zonder hem.
Een profiel omvat persoonlijkheid en karakter
van de dader waarmee de rechercheurs het aantal verdachten kunnen verminderen.
In feite is het een gedragsomschrijving van het type persoon dat we denken dat de dader is.
Ongeveer als volgt ...
We zoeken een blanke man, vroeg tot midden 30.
We denken dat hij antisociaal was en een lage zelfdunk had,
dus hij hield zich wellicht afzijdig.
Maar hij had geld nodig, dus hij was wellicht dagarbeider, conciërge, misschien klusjesman.
Alles met een laag profiel en tijdelijk.
Hij had genoeg persoonlijkheid om een baan te krijgen waar hij ook heen trok,
maar was onopvallend genoeg om niet opgemerkt te worden.
Hij hield zijn slachtoffers dagenlang ergens vastgebonden,
dus daarvoor had hij een afgesloten ruimte nodig.
Maar hij was ook mobiel. Dus dat betekent dat hij eigen transport had.
Wellicht een truck of een busje.
En als hij onderweg was naar een nieuwe bestemming woonde hij er wellicht in.
We weten dat hij altijd startte met een slachtoffer met hoog-risico levensstijl,
zoals een prostituee of een wegloper.
En daarna volgde een slachtoffer met een laag-risico levensstijl.
Dus we wisten dat zijn volgende moord iets zou zijn als een huismoeder van in de 30.
Het spijt me, maar wat deed hij precies met de organen die hij verwijderde?
Wisten we niet. Kan een soort van fetisj zijn geweest eventueel.
De Russische seriemoordenaar Andrei Chikatilo at de baarmoeder van 1 van z'n slachtoffers op.
De focus op voortplantingsorganen kon ook duiden op een vorm van zelfhaat.
Misschien haatte hij wel het feit dat hij geboren is.
Of misschien was er een soort trauma verbonden met geboortes.
Hij kon ook zijn eigen moeder gehaat hebben.
De misvormde relatie moeder-kind is aanwezig bij veel moordenaars.
Dat slaat toch nergens op?
Ik haat mezelf of ik haat mijn moeder,
dus ik vermoord vrouwen door hun baarmoeder er uit te sleuren?
Zolang het voor hem maar zinnig klinkt.
Wat voor de ene mens logisch is, is voor de ander gek.
En waarom die stembanden?
Dat was iets nieuws.
We dachten dat het misschien een symbool was voor zijn eigen stilte.
Hij werd opgevoed met het idee dat hij waardeloos en ongewenst was,
dus in feite had hij nooit een eigen stem.
Zijn slachtoffers waren surrogaat voor zijn woede, en een middel tot wraak.
We bleven 6 weken lang in L.A. aan de zaak werken.
En toen verdween hij weer.
Geen huismoeder die ergens opdook,
geen huismoeder raakte vermist.
Onze hulpbronnen waren uitgeput
we hadden andere zaken dus moesten we gaan.
Maar ik huurde en huis in de bergen van Hollywood
en besloot mijn boek daar af te maken.
Ik dacht als ik in de buurt zou zijn ik zou kunnen helpen
als er wat zou gebeuren.
Ik bleef drie maanden en er gebeurde niets.
In het verleden vertrok hij
als het verhaal uitkwam en we te dichtbij hem kwamen.
Maar deze keer was de media stil.
Het slachtoffer was een hoer die niemand interesseerde.
Waarom dook hij onder?
Pas vier jaar laten kregen we een doorbraak.
Niet lang nadat ik weer aan het werk ging.
Rochelle Jenkins, een 40 jarige prostitué
is gevonden in een steeg in Seattle.
Haar baarmoeder is verwijderd.
Haar stembanden zijn er ook uitgesneden.
Hij is terug waar hij begon.
Hij zal op zoek gaan naar een slachtoffer van rond de veertig.
Ik vraag me af waarom hij weer thuis is.
Het is een lange reis, we moeten gaan.
Maar deze keer waren we klaar voor hem.
We wouden de pers in ons voordeel gebruiken.
Dus verzonnen we een zogenoemde doelgerichte media strategie.
Agent, klopt het dat u een verdachte in hechtenis heeft?
Ja, hij wordt nu ondervraagd.
Kunt u ons vertellen hoe u hem gepakt heeft?
Met goed politiewerk, met name dat van de Seattle politie
en de Washington State Patrol.
Klopt het dat de moordenaar al sinds de jaren negentig vrij rond loopt?
Dat moeten we nog zien maar we geloven wel
dat we hem kunnen linken aan meerdere moorden.
Als u ons wil excuseren wij moeten aan het werk.
Dus jullie pakten hem wel.
Nee, maar wouden dat hij dacht dat we de verkeerde gepakt hadden.
Waarom?
Zodat hij zich veilig zou voelen.
Als hij zou denken dat wij het verpest hadden, zou hij zich ontspannen
en misschien een fout maken.
Dat, of hij zou boos worden omdat iemand ander met de eer ging strijken.
Het doel van de strategie was
om de moordenaar uit zijn normale omgeving te halen.
Anders zouden we alleen maar op hem reageren,
en we wouden dat hij op ons zou reageren.
God weet dat ik van hen hou maar proost op een avond zonder hen.
Ook proost op de man en kinderen. - Oké, prima, op jouw manier.
We zijn hier te oud voor. - Spreek voor jezelf.
Dames, likken, drinken, zuigen. Klaar?
Ze roept al whoeehoee, dan weet je dat het een lange avond wordt.
We hebben water nodig. - Nee, nog een ronde.
Je bent gek.
Morgen met de kinderen naar het park?
Ik kan niet. Voetbalwedstrijd en een verjaardag, zondag?
Kun je wel rijden?
Dat drankje was twee uur en een flinke maaltijd geleden.
Weet je het zeker? - Alles is goed, ga maar.
Doei lieverd. - Doei meiden.
Ik spreek je snel.
Fijne avond.
Schat, ik ben onderweg naar huis. Hoe gaat het met de jongens?
Het was leuk, iedereen doet de groeten.
Ik hou ook van jou.
De hele tijd is hij richting het Zuiden gegaan.
Hij had ook het Oosten en weer het Noorden kunnen kiezen,
maar nee, altijd het zuiden.
Het lijkt net alsof hij ergens voor op de vlucht is.
Hij vlucht van ons.
Maar waarom na al die jaren weer naar huis komen?
Iets heeft hem hierheen gebracht.
Rochelle Jenkins was in de veertig dus we kunnen aannemen dat hij dat ook is.
Waarom gaan mensen naar huis op die leeftijd?
Familie, speciale gelegenheden, begrafenissen.
Wacht eens even. Jullie hebben jullie eigen vliegtuig?
Ja, Zimmerman, dat klopt.
Laat maar zien, Penelope.
Twee tellen... Kijk eens aan.
Mooi, of niet?
Er is net een rapport voor een vermist persoon binnen gekomen
42 jaar oud, Grace Powell, moeder van twee
ging een avondje met de meiden weg en kwam niet thuis.
Dat moet hem zijn.
Garcia, waar ontvoerde hij haar?
Ik herkende de plek direct.
Het was moeilijk te vergeten.
Dit is waar hij Tina Dyson ontvoerde in 1992.
Dit restaurant was een duik café
Een duik café? In deze buurt. - Dat waren andere tijden.
Hij kwam niet zomaar terug. Hij kwam naar exact dezelfde plek.
Maar waarom hier? Wat betekent deze plek?
Hier pakte hij één van zijn eerste slachtoffers.
De eerste betekenen altijd het meest.
En hier kwamen mijn vaardigheden van pas.
Ik ben net als die geweldige mensen in de gevangenis films
die alles kunnen krijgen wat je maar wil.
En nu moesten we alles weten over dit deel van de stad.
Dus ik ging als een dolle op zoek.
Ik zocht politierapporten, nieuwsartikelen,
zelfs parkeerboetes.
Als er in die veertig jaar iets gebeurde daar wist ik het.
En ik vond niets.
Zero, helemaal niets.
Een baar botsingen, een gevecht.
Een dakloze man die zijn kont liet zien aan voorbijgangers,
maar niets schokkends.
Dus breidde ik mijn zoektocht met nog eens 10 jaar uit
en ik vond dit:
Dit is een politierapport uit 1966,
toen een 16 jarige meisje verkracht werd
in een auto die geparkeerd stond in die straat.
Maar ze was minderjarig dus haar naam stond niet in het rapport.
Wat heeft dit meisje te maken met de seriemoordenaar?
Ga er maar klaar voor zitten, lieverd, want dat zal ik je zeggen.
Het bleek dat deze onbekende vrouw in plaats van een echte naam
een patiënt nummer kreeg.
Dus ik zocht dat nummer op
en het bleek dat ze vaker terug was geweest naar dat ziekenhuis
voor prenatale zorg.
En uiteindelijk beviel ze.
Tijdens de bevalling had ze heftige bloedingen,
en tijdens een noodgedwongen verwijdering van haar baarmoeder
stierf ze.
Op dat punt vond ik de bijbehorende overlijdensakte.
En haar naam... Georgina Yates.
Haar zoon Thomas Yates overleefde het.
Zijn grootouders kregen de voogdij over hem
Trudy en Roy Yates. De ouders van Georgina.
Toen we verder keken naar het leven van Thomas...
Wisten we het.
Tijdens zijn jeugd werd hij van twee scholen afgestuurd,
beiden keren voor brandstichting.
Brandstichting is de eerste fase
van wat wij een moordtriade noemen.
De andere twee zijn bedplassen en dierenmishandeling.
Hij was vaak op de spoedeisende hulp als kind.
Gebroken arm, brandwonden, een gebroken rib.
Dus of hij was er onhandig of hij werd mishandeld.
Toen hij vijftien was pleegde hij zijn eerste moord.
Hij was de dunne jongen die doorsloeg en een pester dood stook op school.
Hij werd veroordeeld en moest drie jaar de jeugdgevangenis in
en daarna nog zeven jaar de gewone gevangenis voor hij vrij kwam.
Maar toen hij vast zat vertelde hij alles aan de psychiater daar.
Hij sprak over hoe zijn oma hem uithongerde
en hem in het hondenhok liet slapen.
Hoe ze hem soms in elkaar sloeg...
Ik wou dat je nooit geboren was.
En zolang op hem zat dat hij geen adem meer kreeg.
Jij bent een vloek.
Ik haat jou. - En jullie geloofde hem?
De psychiater concludeerde dat Thomas de waarheid sprak.
De medische dossiers ondersteunde zijn verhalen.
En toen realiseerde wij ons dat het niet de moeder
maar de oma was die het mikpunt van zijn woede was.
Ik heb Senator Hendricks aan de lijn.
Toen ontdekte ik dat zijn opa net was gestorven
en dat zijn oma longkanker had
en ze net in een verzorgingstehuis was opgenomen.
Daarom kwam Thomas naar huis.
Pardon, mevrouw Trudy Yates?
Wie bent u?
Ik ben Agent Prentiss. Dit is Agent Jareau. Wij zijn van de FBI.
FBI? Hebben jullie de goede Trudy Yates?
Daar zijn we vrij zeker van. U ben de grootmoeder van Thomas?
Waar gaat het om? - We zijn op zoek naar hem.
Tommy? Zit hij in de problemen?
Wat heeft hij nu gedaan? - Weet u waar hij is?
Geen idee. - Wanneer zag u hem voor het laatst?
De dag dat hij mij hierheen bracht.
De baarmoeder van mijn dochter was vervloekt.
Die jongen was een bastaard geboren uit een zonde.
Nooit komt iets goed uit een zonde.
Dit is alles wat we hebben. - Hartstikke bedankt.
Alstublieft bel ons als u nog wat te binnen schiet.
Dat zal ik doen. - Dank u.
Schat, wat kan ik voor je doen? - Ik wil dat je nummer opzoekt.
206-555-0112.
Het is een prepaid telefoon die al dagen niet gebruikt is.
En dit adres?
2334 Dawson Street, unit K.
Klein moment, graag.
Unit K? Hij moet meer afgelegen plek hebben dan een flat.
Het was een opslagruimte.
Dezelfde opslagruimte waar zijn oma's spullen lagen.
Ruik je dat?
Het is koffie.
Laat vallen.
Thomas Yates, je staat onder arrest.
Ze heeft nog een hartslag.
Ik bel een ambulance.
Agent Rossi.
Leuk je te ontmoeten na al die jaren.
We kregen Grace Powell op tijd in het ziekenhuis en ze bleef leven.
Alhoewel ik niet zeker ben
of haar psychische wonden ooit zullen helen.
Waarom ben ik nooit van deze man gehoord?
Heb je gehoord van Efren Saldivar?
David Parker Ray.
Of John Edward Robinson?
Op ieder moment hebben we minstens 25 open zaken.
Ieder jaar kunnen we er zo'n vijftien sluiten,
en er komen weer nieuwe bij.
Er zijn meer seriemoordenaars dan men denkt.
Maar we hadden eindelijk Yates in hechtenis,
en we ondervroegen hem twee weken lang constant.
We gingen allemaal om de beurt.
Hij zei geen woord.
Vroeg niet om het toilet, een glas water of iets anders.
Ik dacht dat omdat hij het op vrouwen gemunt had
ik een reactie bij hem kon uitlokken hem aan de praat kon krijgen
maar hij zat daar gewoon, uren lang.
Blijven zwijgen onder dergelijke druk
was een vaardigheid die hij als kind had aangeleerd.
Hij moest zich zolang stil houden dan het natuurlijk was voor hem.
Maar hij zat veilig achter slot en grendel.
En we hadden nieuwe zaken.
Uiteindelijk werd Yates gestraft en kreeg hij de doodstraf.
En het leven ging verder.
En toen twee jaar geleden...
Werd ik gebeld.
Rossi.
U heeft een gesprek van een gevangene.
Gevangene, noem jouw naam.
Dit is Tommy Yates.
Dit gesprek kan worden opgenomen en afgeluisterd.
Toets twee als u de kosten accepteert. Als niet, hang dan op.
Hij belde u persoonlijk? Hoe kwam hij aan uw nummer?
Waarschijnlijk van zijn advocaat. - Wat wou hij hebben?
Hij wou een deal sluiten, en ik was die enige met wie hij dat wou.
Mogen we alleen zijn, alsjeblieft?
Wat wil je? - Ook leuk jou te zien.
Waarom ben ik hier, Yates?
Dat heb ik je al gezegd. Ik wil een deal sluiten.
Je wacht op de doodstraf.
Niet echt een sterke positie om te onderhandelen.
Ik heb iets voor jou.
Het is een cadeau. Maak maar open.
Wat is het? - Maak maar open om het te zien.
Dat had je niet hoeven te doen.
Dat zijn de namen van wat meisjes die ik ontvoerd heb.
Degene die je niet hebt gevonden.
Er staan er veertig.
Waarom zou ik je geloven?
Ik dacht al dat je dat zou vragen. Het hoort allemaal bij de deal.
Even voor de duidelijkheid. Er is geen deal.
Nog niet. - Nooit.
Er zijn eigenlijk 101 namen.
En ik weet ze allemaal nog.
En ik zal je vertellen waar ik ze gelaten heb.
Dit is wat ik wil.
Geen doodstraf.
Het scheelt me niet als ik hier wegrot.
Maar geen elektrische stoel of dodelijke injecties.
En twee, ik wil overgeplaatst worden naar de Oost kust.
Oma is dood, ik hoef hier niet meer te blijven.
Plus het idee van sneeuw in de winter staat mij wel aan.
Dat heb ik vroeger nooit gehad.
Ik ben hier niet heen gekomen voor jan met de korte achternaam.
Nadat mijn straf is omgezet en ik ben overgeplaatst,
zal ik je meer namen geven. Maar slechts één per jaar.
Om je eerlijk te houden. Dat begrijp je wel.
Verder nog iets? - Ja.
Ik zal beslissen wanneer ik jou een naam geef.
Het zal op een speciale dag naar mijn keuze zijn.
En jij moet het persoonlijk komen halen.
Wat zeg je ervan, agent?
Deal?
We controleerde de lijst die hij ons gaf en gingen naar de plekken
waarvan hij zei dat hij de lichamen gedumpt had,
en we vonden ze alle veertig.
Jullie maakte dus een deal met die maniak?
Dat klopt. Niet om naar zijn pijpen te dansen,
maar om de families van de slachtoffers vrede te geven.
Ik zat al zolang op de zaak dat ik mij verplicht voelde
om persoonlijk contact op te nemen met de families.
Mevrouw Ruth Thomas?
Ik ben Agent David Rossi van de FBI.
Ik heb informatie over uw dochter Sarah.
Ik ben bang dat ik slecht nieuws heb over Jessica...
We hebben Chloe twee dagen geleden gevonden in het Griffith park.
Ik kan niet uitleggen hoe erg het mij spijt.
Als ik iets voor u kan betekenen
aarzel dan niet om te bellen.
Is het soms moeilijk om met al deze tragedie om te gaan?
Het is grappig.
Sommige zaken eindigen goed zodat je ze gaat vergeten.
En sommige, zoals deze worden deel van je.
Dode kinderen. Verminkte lichamen?
Het is allemaal zo gruwelijk. Hoe doe je het?
Een Ierse staatsman en auteur Edmund Burke schreef eens;
"Het enige wat nodig is voor de triomf van het kwaad
is dat goede mensen niets doen."
Deze baan draait niet alleen om het werk,
het is wie ik ben. - Is het het waard?
Voor ieder leven dat we redden.
Dat is het zeker. Het is het absoluut waard.
Ik kan me niet voorstellen wat anders te doen.
Ja, meneer Zimmerman.
Dus ieder jaar moet je deze man bezoeken
om de naam van een nieuw slachtoffer te krijgen.
Dat klopt. - Welke speciale dag koos hij?
Wil je echt niet dat we mee gaan? Het is geen probleem.
Nee, het is oké. - Rossi, het is twee uur rijden.
Ik kan rijden, dan zijn we erbinnen een uur.
Het is echt niet nodig.
We zouden op de weg terug wat kunnen eten?
Stop, jullie allemaal. Met mij komt het goed.
We zien je morgen. - Zeker weten.
Komt het goed met hem? - Natuurlijk.
Het is Rossi.
Agent Rossi.
Ik kan niet geloven dat we alweer een jaar verder zijn.
De tijd vliegt.
Je moet behoorlijk wat mensen kennen hier.
Ik dacht dat we moesten afzeggen.
Een opstand in de tuin. Een strenge directeur.
De hele gevangenis is afgesloten.
Nog plannen voor de grote dag?
Je zou wat moeten gaan doen.
Je weet nooit hoeveel er nog volgen. - Wat is haar naam?
Ik haatte verjaardagen toen ik kind was.
Daarom vind ik het leuk die van jou te vieren. - Haar naam.
Ik greep haar in Eureka.
Reed met haar naar Headwaters Forest Preserve
aan Elk River Road.
90 meter vanaf het voetpad legde ik haar onder een oude Sequoia.
En nog vele meer.
Vertaling door Sophie V en Laura F www.bierdopje.com